Untitled Document
SOŁŁOGUB Władimir Aleksandrowie z, ur. 8 (20) VIII 1813 Petersburg, zm. 5 (17) VI 1882 Hamburg, pisarz i dramaturg. Pochodził ze starej polskiej rodziny arystokratycznej z tytułem hrabiowskim. Po studiach prawniczych na Uniwersytecie Dorpackim (1834) pracował w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, następnie zaś jako urzędnik do specjalnych poruczeń przy twerskim gubernatorze. Karierę literacką rozpoczął w 1837 publikując w "Sowriemienniku" opowiadania Dwa studienta (Dwaj studenci) i Tri żenicha (Trzej narzeczem). Uznanie krytyki zdobył opowieścią Istorija dwuch kalosz (1839, Historia pary kaloszy). W latach 40. ogłosił ponad 20 utworów beletrystycznych pisanych w duchu "powieści salonowej", m.in. Bolszoj swiet (1840, Wielki świat), Aptekarzowa (Aptiekarsza, 1841), Miedwied' (1843, Niedźwiedź), Mietiel (1849, Zamieć), w których z ciętą ironią przedstawiał sfery arystokratyczne, zaś w opowiadaniu Sobaczka (1845, Piesek) zdobył się na surową krytykę tych sfer w stylu N. Gogola. Szczególny rozgłos zyskał sobie powieścią Tarantas. Putiewyje wpieczatlenija (1845, Powóz. Wrażenia z podróży), gdzie w surowych, acz nie pozbawionych humoru barwach ukazał byt prowincjonalnej Rosji oraz dał w duchu słowianofilskim utopijną wizję przyszłego społeczeństwa W następnych latach S. oddał się przede wszystkim twórczości dramatycznej, ogłaszając szereg wodewilów i sztuk, z których największy rezonans wywołała komedia oskarżycielska Czinownik (1856, Urzędnik). W 1866 ogłosił S. satyryczny poemat Nigilist (Nihilista), wymierzony przeciwko postępowym działaczom. Nieocenioną wartość literacko-poznawczą posiadają pamiętniki S. Wospominanija (1887, Wspomnienia). T.Sz.
|
 |
